پیکرهٔ مردانه

در شرق صومعه اصلی باغ گای یک ویهارای مهم، B56، قرار داشت که یک استوپا را در خود جای داده بود. بخشی از تزئینات آن به نمایش حجاری شده مراسم موکشا اختصاص داشت. یک نقاشی دیواری یادبودی و ناتمام از تبدیل آنگولیمالا نیز در آنجا کشف شده است. طراحی‌ها و عکس‌های گرفته شده توسط بارتو امکان بازسازی بخشی از تزئینات محوطه داخلی آن را می‌دهد. در بخش C، یک طاقچه ۲۵×۶۵ سانتی‌متری بقایای فرورفتگی‌ای را حفظ کرده بود که زمانی تختی پرده‌پوش را در خود جای می‌داد، احتمالاً با بودایی نشسته. پرده در هر گوشه توسط دو شکل با دقت حجاری شده نگه داشته می‌شد، در حالی که دو پایه قرار گرفته روی دیوارهای جانبی اهداکنندگانی با چکمه‌های کوشانی را پشتیبانی می‌کردند.

شخصیت مرد کاملاً برهنه است و عضلاتی دارد که تأثیر زیباشناسی غربی را منعکس می‌کند. عضلات سینه به وضوح طراحی شده‌اند، همین‌طور چین‌ها و فرورفتگی‌های شکم. پاها، با قدرت حجاری شده اما با پرداخت سرسری‌تر، پای راست کمی خمیده را نشان می‌دهند. سر اهداکننده، که در عکسی از حفاری‌های انجام شده توسط بارتو در دهه ۱۹۲۰ قابل مشاهده است، در زمان عکسبرداری از شیء توسط جان هانتینگتون در موزه کابل در سال ۱۹۷۰ ناپدید شده بود.

همتای متقارنش (HADB 482) پرداخت زیباشناختی کمی ظریف‌تر نشان می‌دهد، هم در تناسب‌ها و هم در پرداخت طبیعی‌گرایانه. خمیدگی بدن برجسته‌تر است: پای راست به جلو کشیده شده، در حالی که پای چپ به عقب خم شده است. بازوی چپ بالا رفته و به بدن نگه داشته شده؛ پرده تخت را نگه می‌داشت. آناتومی با دقت ویژه‌ای پرداخته شده، به ویژه در حجاری عضلات سینه، عضلات شکمی، مفصل زانو و ماهیچه ساق پا.