سیدارتا و کانتاکا

این یک نقش‌برجسته ناقص است. یک کودک با پاریدهانا و کلاله اوشنیشا در حال بغل کردن و نوازش گردن یک اسب زین‌شده و مهار‌شده است. داژان چندین تفسیر پیشنهاد کرده بود (داژان، ۱۹۶۴: ۱۷). این می‌تواند خداحافظی شاهزاده جوان سیدهارتا با کانتاکای وفادارش باشد؛ اما معمولاً بودا ی آینده در این رویداد به صورت بزرگسال نشان داده می‌شود و صحنه اغلب او را زانو زده و شکسته از احساس نشان می‌دهد. این همچنین می‌تواند رویدادی کمی قبل‌تر باشد که در بودا-چاریتا ذکر شده است. روایت می‌گوید که کمی قبل از خروج بزرگ، چاندکا به درخواست ارباب خود کانتاکا را آماده و زین می‌کند. سپس «قهرمان سینه‌فراخ بهترین اسبان را با دست نیلوفری‌اش بغل می‌کند و نوازش می‌کند» و برای آخرین بار سوار می‌شود. در این فرضیه، شبه‌برهنگی سیدهارتا مشکل‌ساز است. با این حال، می‌دانیم که هنرمندان گاهی آزادی‌هایی نسبت به متن می‌گرفتند اگر فکر می‌کردند جلوه زیباشناختی یا نمادین مناسب است. در این نقش‌برجسته، بودا ی آینده به عنوان یک کودک بسیار خردسال، هنوز تپل، کوچک‌تر از اسبش نشان داده شده است. ما بیشتر صحنه‌ای مربوط به تولدهای همزمان سیدهارتا با «پانصد» سوارکار که چاندکا اولین آنهاست و «پانصد» کره اسب که کانتاکا اولین آنهاست می‌بینیم. آیا این نقش‌برجسته اولین دیدار یا اولین سواری آنها را نشان می‌دهد، در حالی که کانتاکا مهار شده است؟

نقش‌برجسته‌های شیستی که توسط بارتو بین سال‌های ۱۹۲۶ تا ۱۹۲۸ کشف شدند، عمدتاً از اطراف استوپای بزرگ K1 تاپا-ای کافاریها می‌آیند.