
پایگاه دادهٔ اختصاصیافته به میراث باستانشناسی صومعههای بودایی هدا (افغانستان)
مطالعه و پاسداشت یاد مجسمهها و کاوشهای هدا، از کانونهای مهم هنر گاندارا.
۴۷۸ اشیاء · ۶۷۴ عکسها · ۱۲ محوطههای باستانشناسی
مجموعه
آثار برگزیده
بازدیدهای موضوعی
مسیرهای موضوعی
چهرههای بودا در هده
تنوع نمایشهای بودا در صومعههای هده را کشف کنید. این مسیر سیزده مجسمه (سرها، نیمتنهها و صحنههای روایی) از تپه کلان، بزرگترین مجموعه صومعهای این محوطه را گرد هم آورده است.
۱۳ شیء
دیوها و جنهای هده
این مسیر بیست مجسمه از دیوها و جنهای گلدار کشفشده از چندین محوطه در هده را گرد هم آورده است: تپه کلان، باغگی، تپهای کفریها، چخیلای غوندی و قطعاتی با محل نامعلوم. این پیکرههای گچی از پرتحرکترین آثار هنر گندهارا هستند.
۲۰ شیء
اهداکنندگان، راهبان و برهمنان
این مسیر بیست مجسمه از شخصیتهای انسانی را نشان میدهد: اهداکنندگان غیرروحانی، راهبان بودایی (بیکشو) و برهمنان. از تپه کلان و باغگی، این آثار گچی تصویری از انواع اجتماعی بازنماییشده در هنر صومعهای هده ارائه میدهند.
۲۰ شیء
صحنههایی از زندگی بودا
این مسیر پانزده نقشبرجسته روایی از سنگ لوح را گرد هم آورده که صحنههایی از زندگی سیدارتا گوتما و جاتکهها را نشان میدهند. از تپه کلان و قطعاتی با محل نامعلوم در هده، این پانلهای حجاریشده رحیل بزرگ، هفت گام، دیپنکره جاتکه و صحنههای دیگر را به تصویر میکشند.
۱۵ شیء
هنر سنگ لوح در هده
هده عمدتاً به خاطر مجسمههای گچیاش شناخته میشود، اما این محوطه آثاری از سنگ لوح نیز به دست داده است. این مسیر بیست و یک قطعه سنگ لوح مجموعه را گرد هم آورده است: نقشبرجستههای روایی، پیکرههای مجزا و پانلهای حجاریشده.
۲۱ شیء
لبخند هده
چشمان نیمهبسته، گونههای پر و لبخندی محو: این حالت ملایم تقریباً بر همه چهرههای ساختهشده در هده دیده میشود. این مسیر بیست مجسمه را گرد هم میآورد و لبخند را در میان همه پیکرههای صومعهها دنبال میکند: بودا و بودیستوه، خدایان، راهبان، برهمنان، اهداکنندگان، نوازندگان و سرانجام جنگجویان و دیوانی که لبخندشان خشن میشود.
۲۰ شیء
آمار
پایگاه به روایت ارقام
- اشیاء
- ۴۷۸
- عکسها
- ۶۷۴
- محوطههای باستانشناسی
- ۱۲
- زبانها
- ۴
پروژه
دربارهٔ پروژه
هدا، در نزدیکی جلالآباد در شرق افغانستان، یکی از بزرگترین مراکز رهبانی بودایی گندهارای باستان بود که تقریباً از سدهٔ یکم تا هشتم میلادی فعال بود. این محوطه بهویژه توسط ژول بارتو برای هیئت باستانشناسی فرانسه در افغانستان (دافا) میان سالهای ۱۹۲۶ تا ۱۹۳۳ کاوش شد. مجموعههای آن، که بخش بزرگی از آنها میان ۱۹۹۲ تا ۲۰۰۱ از میان رفت، از طریق آثار نگهداریشده در موزهٔ گیمه و کابل و نیز اسناد گردآمده در این پایگاه پابرجا مانده است.













