چخیل غوندی

در پایین‌دست، استوپاهای کوچکی بر روی سکویی مصنوعی در اطراف یکی از آن‌ها که اندکی بزرگ‌تر بود و جهت‌گیری‌اش نزدیک به استوپای بزرگ بود، چیده شده بودند. این استوپای C25 احتمالاً قدیمی‌ترین بود، زیرا بر اثر بالا آمدن سطح ساختمان‌های مجاور تا نیمه در خاک فرو رفته بود. این چیدمان آشفته و بی‌نظم هیچ جایی برای مسیر آیینی pradakṣiṇā باقی نمی‌گذاشت.

بخش سوم در شمال قرار داشت و شامل مجموعه‌ای از سه اتاق پشت‌سرهم بود. فراتر از آن، در سطح پایین‌تر، اتاقکی وسیع دو استوپا را در خود جای داده بود. پلکانی خاکی که بر اثر تخریب سکو جابه‌جا شده بود، روبه‌روی پلکان استوپای اصلی قرار داشت. این پلکان به فضایی خالی دسترسی می‌داد که به نظر می‌رسید بنا را مجزا می‌کند. حفاری‌های پیشین ظاهراً این پیش‌ورودی را آسیب رسانده بودند که آثار یک استوپا را آشکار ساخته بود. یک پله امکان خروج از این فضا را فراهم می‌کرد. به سمت شرق از شیبی ملایم با پنج پله پایین می‌رفتند. در انتهای این شیب می‌بایست دروازه ورودی محوطه قرار می‌داشت، اما چیزی از آن باقی نمانده بود. سپس سکونتگاه‌های saṃghārāma آغاز می‌شد: راهرویی بلند به سه اتاق منتهی می‌شد که دو تای آن‌ها کشیده و موازی بودند. نقش‌برجسته‌ای از سنگ آهک که نمایانگر پیشکش یک مشت خاک (در ردیف بالایی) و نخستین وعظ بنارس (در ردیف پایینی) بود، در چخیل غوندی کشف شده، اما محل دقیق آن از دست رفته است.